Долина кыбартыыратыгар сырыттым...

Наадабынан, тахсан киирэр сиригэр киирдим, икки унитаз турар, хайдах эрэ олору сирдим, уонна соттор кумааҕыта суох эбит. Ону көрдүү куукунаҕа таҕыстым, онно саҥа хаһаайка Полина Лурье сылдьар, хата, сахалыы билэр эбит. Соһуйдум! Ону-маны кэпсэттибит. Куукунатын ыскаабын урукку хаһаайка барытын хаалларбыт, килэйэн-халайан түһэн дьэ дьикти, олох кылабачыйан олорор, лаахтаах ыскааптар истиэнэни биир гына тардыллыбыттар.

Полинам аҕыйах хоһу көрдөрдө, ыскааптары аһар, сабар. Онно Лариса Александровна сорох малларын хаалларбыт, шкатулкалар эҥин бааллар, истэрэ толору киэргэл. Хайа дьахтар кылабачыгаһы көрөн ымсыырбатаҕа баарай, санаабар сороҕун үллэстиэх санаам эҥин кэллэ. Онуоха Полинам ыскааптарын сабыталаан иһэр, мин ымсыыран эрэ хаалабын.

Онтон саала диэки барыах, ону көрүөх-истиэх санаам киирдэ. Арай, саалаҕа барар уһун, киэҥ көрүдүөрүнэн кэргэним уһанар маллаах дьааһыгын туппутунан ааһа турда. Арааһа, тугу эрэ өрөмүөннээри гыммыт быһыылаах. Тоҕо эрэ саалатыгар сатаан тиийбэтим, атын хостору эрэ кэрийэн көрдүм.

Онтоон... онтон хаарыан түүлбүттэн уһуктан кэллим! Уһуктан баран харахпар оҥорон, биир-биир сааһылаан испэр күлэ сыттым.